انسان عشق و وارستگی

در کتاب انسان عشق آمده است که درآمدي بر انسان شناسي اسلامي از مسائل كلیدی انسان، شناخت خود اوست. آدمی قبل از این كه به ‏شناخت جهان اطراف خود و نیك و بد روزگار بپردازد، باید خود را ‏بشناسد. سرمایههای فطرت و نهاد خود را كشف نماید. با به كمال رساندن ‏آنها، امیال نفسانی و شهوانی خود را تعدیل كند. در این صورت است كه ‏به سعادتهای خویش نائل می‌گردد. اما اگر با غفلت و نسیان استعداد‏های خود را درنیابد و آنها را شكوفا نسازد و تنها احتیاجات مادی و ‏حیوانی خود را برآورد، گرفتار ضرر و خسران شده و از مرتبه انسانیت ‏سقوط می‌كند. دعوت به شناخت انسان از توصیههای مهم انبیاء الهی، ‏عالمان اخلاق و عارفان است و انسان خود نیز اهمیت آن را با تمام وجود ‏درك می‌كند. ‏ خدا، انسان و جهان، سه محور اساسی اندیشه بشری است. در طول ‏تاریخ، پرسشهای مهمی درباره آنها طرح شده و همه تلاش فكری انسان ‏متوجه این سه كانون و یافتن پاسخهای درست و مناسب برای آن پرسش‏ها است. در این میان، شناخت انسان اهمیت ویژهای دارد. در آموزههای ‏قرآن، پس از خدا، انسان اساسیترین موضوع به شمار آمده است. ارسال ‏پیامبران و كتب آسمانی، برای رسیدن انسان به سعادت نهاییاش صورت ‏گرفته است. قرآن با جهتدهی علوم و معارف دخیل در تربیت و هدایت ‏انسان، علوم مادی و سكولار را عامل اصلی انحطاط انسان می‌داند. ‏