سیرت کورش کبیر

کتاب سیرت کورش کبیر نوشته گزنفون

اين كه كوروش بزرگ در نگاه ما و جهانیان برجسته‌ترين شخصيت تاريخ ايران است ، پيش از آن كه معطوف به دستاوردهای سياسی و فتوح نظامی وی باشد ، نخست مبتنی بر منش و روش درخشان و بی‌بديل وی در مردم‌داری و كشورداری است. چنان كه گزنفون می‌نويسد: پروردگار كوروش را علاوه بر خوی نيك ، روی نيك نيز داده و دل و جانش را به سه وديعه‌ی والای نوع‌دوستی ،‌ دانايی ، و نيكی سرشته بود. او در ظفر و پيروزی هيچ مشكلی را طاقت‌فرسا و هيچ خطری را بزرگ نمی‌پنداشت و چون از اين امتيازات خداداد جهانی و روانی برخوردار بود ، خاطره و نامش تا به امروز در دل‌های بيدار مردم روزگار ، پايدار و باقی است. او می‌افزايد : كدام وجودی مگر كوروش از راه جنگ و ستيز صاحب امپراتوری بزرگی شده است ولی هنگامی كه جان به جان آفرين داد ، همه‌ ملل مغلوب او را پدری محبوب خواندند؟ اين عنوانی است كه به ولی نعمت می‌دهند نه به وجودی غاصب.