خانه بر آب

کتاب خانه بر آب نوشته آندره دو باس

… دور ميز دوستانش نشسته‌اند كه همه سياهند، جز يك زن موبور كه بين جولين وايپريل‌ گند‌هه نشسته: زن فربهي است كه چانه‌اش به وسط سينه‌هايش مي‌رسد. هوا از دود سيگار سنگين است و نور خورشيد از در باز هوا‌خوري آن را سنگين‌تر نشان مي‌دهد. حلقه‌هاي دود‌ آبي رنگ بالاي سر همه معلق است. يادت مي‌افتم كه تويوتايش در پرتو چراغ‌هاي نئون دور مي‌زند و درميان مه ناپديد مي‌شود. چقدر دلم هواي او را كرده، اما اطمينان دارم كه هرگز او را نخواهم ديد. نگهبان از بالا و پشت‌سرم مي‌گويد روي پله‌ها معطل نكنم و جولين نگاهي به بالا مي‌اندازد و مي‌خندد: بيا اينجا ببينم ننه جغده! و من به او لبخند مي‌زنم و طوري سر مي‌جنبانم كه انگار تازه چيزي گفته كه قبلاً نمي فهميدم و حالا آخرش فهميده‌ام. از پله‌ها پايين مي‌آيم و چشمانم به ابر پهني است كه زيرش راه مي‌روم، اين سقف آبي دودي كه ما مي‌سازيم. همچنان كه ازكنار زنهاي پاي تلفن وزنهاي ديگر پشت ميزهاي ديگر مي‌گذرم، آن را بالاي سرم حس مي‌كنم، همه سيگار مي‌كشند و رشته‌هاي باريك دود را با خشم بيرون مي‌دهند. خودم را به جولين مي‌رسانم و پشت سرش مي‌ايستم. از ورق دادن دست مي‌كشد و نگاهم مي‌كند، چشمان سياهش لبريز از انتظار است، هرچند هرگز نشنيده كه حرف بزنم. من به سيگار مارلبرو لايتش اشاره مي‌كنم. انگار اول متوجه منظورم نمي‌شود ولي بعد لبخند مي‌زنم و دو انگشتم را روي لب‌هايم مي‌گذارم…