دشت مشوش

کتاب دشت مشوش نوشته خوان رولفو

مجموعه داستان هاي كوتاه فليثيانو روئلاس‌‌ از كساني كه جلوتر‌از او بودند، پرسيد : “چرا اينقدر يواش مي‌رويد؟ اين‌طوري خوابمان مي‌گيرد. مگر نبايد زود آن‌جا برسيد؟” گفتند: “فردا كلة سحر مي‌رسيم آن‌جا.” اين آخرين حرفي بود كه از دها‌ن آن‌ها شنيد. آخرين حرف آن‌ها. اما اين را فقط بعد، روز بعد، به‌ياد آورد. سه تن از آنان جلو مي‌رفتند، چشم دوخته بر زمين، هم‌چنان‌كه مي‌كوشيدند تا از خرده روشنايي شبانه بهره گيرند. اين را هم گفتند، كمي زودتر، يا شايد شب پيش، كه: “چه به‌تر كه تاريكست. اين‌طوري ما را نمي‌بينند.” يادش نمي‌آمد كي گفتند. زمين زير پا‌يش فكرش را پريشا‌ن مي‌كرد. حالا كه بالا مي‌رفت، دوباره زمين را مي‌ديد. احساس كرد كه به‌سوي او مي‌آيد، محاصره‌اش مي‌كند، مي‌كوشد خسته‌ترين جاي تنش را بيابد و بالاي آن قرار گيرد، روي پشتش همان‌جا كه تفنگ‌ها‌يش را آويخته است.