روزهای خاردار

کتاب روزهای خاردار نوشته رناته ولش ترجمه میترا فیروزدهقان

ناگهان متوجه شد آخرين عكس مسافرت دسته جمعي‌اشان، از پدر، مادر و خودش هنگام بازي كنار دريا ديگر به ديوار آويزان نيست. از كي نيست؟ عكس، منظره‌اي بود از نم نم باران، چهره‌هاي خندان و دماغ دلقكي براي آفتاب سوخته و قرمز پدر، هر وقت به عكس نگاهي مي‌انداخت، باورش مي‌شد كه پدرش بر‌مي‌گردد. توي عكس هر سه خوشبخت بودند. عكس‌ها دروغ نمي‌گويند. پس واقعاً خوشبخت بودند و دوباره مي‌توانستند باشند. اما حالا عكس نبود. مادر خيلي راحت، بدون اينكه از او بپرسد، آن را برداشته بود، شايد هم بيرون انداخته باشد، كنار آن عكس، عكس ديگري از تولدش بود. پدر هم در عكس بود. پدر لعنتي‌اش! حتي يك بار هم دلش براي اين پدر برنزه شدۀ عاشق آب توي عكس تنگ نشده بود. قاب عكس روي ديوار جا‌انداخته بود، لكه‌اي روشن‌تر از ديوار. بايد روي لكۀ سفيد با ماژيك سياه نوشت: روزي خانواده‌اي بود…