پارسیان و من

کتاب پارسیان و من نوشته آرمان آرین

« خدايا ، آنجا يك تالار بزرگ عظيم و سياه بود !… تالاري با پنجره هاي پوشانده شده با پرده هاي ضخيم … تالاري با سيزده سرباز آماده در گوشه گوشه اش و مشعل هايي اندك ، با نوري لرزان بر تمام سياهي … آنجا هيچ صدايي نبود ، جز آنچه از گام هاي ما بر كف سياه و صيقلي تالار برمي خاست ، مردي در انتهاي تالار بر تختي سنگي نشسته بود . مرد ، تنها بود . هيچ كس او را باد نمي زد، هيچ وزيري در سمت راست يا چپ او نبود و هيچ زني را در كنارخود نداشت … او تنهاي تنها رو به ما نشسته بود . او آژي دهاك بود !»