پانا

کتاب پانا نوشته آذین وندادی

صداي باز شدن در پاركينگ بي‌اختيار مرا پشت پنجره اتاقم كشاند. بدون اينكه پرده را كنار بزنم ديدمش. به ظاهر آرام بود، اما خستگي در چهره پژمرده و حركات آهسته‌اش به وضوح ديده مي‌شد. وقتي كه از پنجره دور مي‌شدم هيچ شباهتي به پاناي چند دقيقه پيش نداشتم. هيجان ناشناخته و مرموزي وجودم را قلقلك مي‌داد و لبخند بي‌دليلي روي لبهايم نقش بسته بود. با انرژي مضاعفي كه در خودم سراغ نداشتم و با وسواسي كه ماه‌ها مي‌شد از وجودم رخت بسته بود به پوشيدن لباس و آرايش صورتم پرداختم. وقتي دروازه حياط را پشت سرم بستم…