کلبه ای بالای کوه

کتاب کلبه ای بالای کوه نوشته محمد زرین

راوي در اين داستان، از دغدغه‌هاي زندگي در عصر خويش، انسان امروزي و مسائلش سخن مي‌گويد و روايت گذشته و حال را به هم مي‌پيوندد و روياها واقعيات زندگي را بازگو مي‌كند. راوي صاحب دو فرزند است كه در خارج از كشور به سر مي‌برند. از اين رو او از تنهايي خويش سخن مي‌گويد و به زبان استعاره، زاد و ولد انسان معاصر را تا حد مرتبه‌اي فروتر همچون سگ؛ فرياد مي‌‌آورد. براي مثال، او در يكي از روايت‌ها خاطرنشان مي‌كند: “زنداني‌هاي سرسخت، آن‌ها كه تن به خواسته زندانيان نمي‌دهند كجا مي‌شكنند؟ شكنجه، زنداني را وادار به اعتراف مي‌كند اما او را نمي‌شكند. آن جا كه روياهايمان را از دست مي‌دهيم شكسته شده‌ايم. باز‌جوها چند و چون سوزاندن روياي زنداني را بلدند. بيرون زندان، ما جز نفرت نسبت به چنين شيوه‌اي احساس ديگري نداريم اما خرده خرده روياي هم ديگر را به آتش مي‌كشيم. آن جا در حصار زندان به آساني روياي هم ديگر را به آتش مي‌كشيم. آن جا در حصار زندان به آساني مي‌شود كساني را يافت كه مستحق نفرت و سرزنش‌اند اما بيرون چه كسي را مي‌شود سرزنش كرد؟… از بچگي غصه خوردن عادتم شده است؛ غصه خودم، رفيقم، مرد خل و چلي كه بچه‌هاي محله آزارش مي‌دادند تا غصه قهرمان داستان‌ها و اواخر هم آدم‌هاي فيلم سينمايي. حالا انگار بريده‌ام”.