نیچه در قرن بیستم

نويسندگان مشهور جهان: هيدگر ، فوكو ، دلوز ، بلانشو ، كامو ، شار به نظر نيچه ، حتي دريافت حقيقت فقط گونه اي عمل خلاق سوژه است . حقيقت براي او « چيزي نيست كه زماني جايي بوده و بايد پيدا و كشف شود، بلكه چيزي است كه با آفريدن به وجود مي آيد.» به نظر او توليد حقيقت گونه اي «ارزش گذاري فعال » است، فرايندي كه هرگز تمام نمي شود و بي وقفه ادامه ميابد، عملي است كه حتي تاريخ رانيز مي سازد . اين برداشت از حقيقت به درد مبارزه ي او با جبر گرايي مي خورد. حتمي است كه با اين انديشه به انديشه اي نسبي نگر برسيم. ولي كساني كه در اين موضوع ، به دلخواه خودشان ، به « نسبي نگري» او ايراد مي گيرند در عوض بايد به اين سئوال بايد جواب دهند كه ايده ي آنها از مطلق چيست، ايده اي كه طبق آن و فقط طبق آن مي توانند تهمت نسبي نگري را به نيچه بزنند.