در ستایش شرم

هان، اي شرم سرخي ات پيدا نيست! شكسپير، هاملت، پرده ي سوم رنگ شرم، سرخ است؛ رنگ خشم و عصيان. در تجربه ي حس شرم، سرخي حاصل خشم به خود و در پي آن، تمايل به عصيان عليه خود است؛ خود چه به مثابه ي يك فرد، و چه يك گروه، يا سازمان، يا طبقه و يا يك ملت. ازهمين رو چه كمياب مي نمايد اين سرخي! آن هم براي ما ايرانيان كه چه بسيار از نگريستن به خود و نقد خود گريزانيم و بنابراين چه اندك سرخ مي شويم.