مردم سالاری دینی در نهج البلاغه

«نظام مردم سالاري ديني» اصطلاح جديدي در گفتمان سياسي دنياي امروز است كه مباني آن بر آموزه هاي ديني استوار بوده و در يك تعريف كلي عبارت است از:«حاكميت خدا از طريق مردم» براساس تعاليم اسلام، حاكميت مطلق بر جهان و انسان از آن خداوند است و همو انسان را بر سرنوشت اجتماعي و سياسي خويش حاكم كرده است. اين حاكميت در ايران اسلامي در چارچوب اراده ي الهي و قوانين اسلامي در شكل و قالبي به نام«جمهوري اسلامي» و به اراده ي«مردم» تحقق يافته است.