نقش پیامبران در تمدن انسان

در کتاب نقش پیامبران در تمدن انسان آمده تمدن را می شود به شکل کلی آن عبارت از نظمی اجتماعی دانست که در نتیجه وجود آن، خلاقیت فرهنگی امکان پذیر می شود و جریان پیدا می کند. در تمدن چهار رکن و عنصر اساسی را می توان تشخیص داد که عبارتند از: پیش بینی و احتیاط در امور اقتصادی، سازمان سیاسی، سنن اخلاقی و کوشش در راه کسب معرفت و بسط هنر. ظهور تمدن هنگامی امکان پذیر است که هرج و مرج و ناامنی پایان پذیرفته باشد، چه فقط هنگام از بین رفتن ترس است که کنجکاوی و احتیاج به نو آوری و اختراع به کار می افتد و انسان خود را تسلیم غریزه ای می کند که او را به شکل طبیعی به راه کسب علم و معرفت و تهیه وسایل بهبود زندگی سوق می دهد پیامبران در پیدایش و رشد عناصر و مؤلفه های مهم مدنیت نقش بسیاری داشته اند. هر پیامبری سعی داشته است عناصر تمدن را بر پایه هایی الهی بنا نهاده و در نتیجه تمدنی الهی، چیره بر تمدنی انسانی بیافریند. نگاهی گذرا به وضع احکام و قوانین و مقررات فردی و اجتماعی در هر یک از ادیان الهی این معنا را کاملاً بر ما معلوم می سازد. اسلام دینی است که تشکیل حکومت را در رأس سایر کارها قرار داده است، چرا که می داند بدون حکومت، ضمانتی برای اجرای احکام وجود ندارد و حکومت فاسد ریشه تمامی فساد های خرد و کلان جامعه است.