وقت تقصیر

کتاب وقت تقصیر اثر محمدرضا کاتب

یک مرد شورشی، که بر یاران شورشی خود شوریده، سری پرشور دارد و عاشق همسرش گیسوست. گیسو برای نجات ابرو باید با حیات روبه­رو شود. حیات پیام می دهد که اگر نیایی زجر می کشی. ابرو عاشق زجر است. همین زجرهاست که هگمتانه را می کند حکمتانه… وقتی می گویی «وقت تقصیر» کتاب بالینی ام است، یعنی آن­قدر دوستش داری که هر چند وقت یکبار باید بخوانی اش؛ حتی شده چند صفحه اش را. وقتی هر بار چند صفحه اش را بخوانی، دیگر تله نویسنده نمی شوی؛ داستان می شود داستان خودت و برای معرفی به کسی، همین طور باید از کتاب تعریف کنی بدون این که بتوانی بگویی موضوع چیست. وقت تقصیر به درد کسانی می خورد که برای یک بار هم شده، زخم شان را کنده اند و از دردش لذت برده اند. هرچه پیش می روی هم درد داستان بیشتر می شود و هم لذتش. ظاهرا داری داستانی تاریخی از ایران می خوانی؛ فضاهای آشنا، اسم های ناآشنا اما فارسی، آدم هایی که قابل لمس اند اما قابل درک نه! همدیگر را زجر می دهند و این گونه به هم پیام می دهند. انگار نمی شود به دیگر بدون شکنجه کردن و شکنجه دیدن، چیزی را فهماند. داستان از حکمتانه شروع می شود؛ وقتی که ابرو اسیر و زندانی شده. گیسو آمده که با اشاره از حیات بخواهد مردش را کمتر آزار بدهد. قرار است جمعه برای آخرین بار ابرو را به خانه ببرند برای وداع. از همین جا، روایت تو در تو می شود، زمان به هم می ریزد و قصه جلو می رود و عقب می آید. اطلاعات کتاب: سومین رمان بزرگسال کاتب، بعد از هیس و پستی، زمستان 83 منتشر شد. آن زمان هنوز جوایز ادبی رونقی داشتند و کتاب، نامزد و بعد برنده جایزه ادبی یلدا در سال 84 شد. بعد از انتشار نیز، نویسنده در گفت و گوی مفصلی با مهدی یزدانی خرم در روزنامه شرق به بیان نظراتش درباره سه گانه اش پرداخت.