باغ سرخ

کتاب باغ سرخ نوشته بیژن بیجاری

آيا به غير از دوده هايي در كناره ي دريچه هاي گرد جابخاري؛ ديواره هايي كه آناهيتا خط خطي شان كرده بود، آن دو-سه « كيهان بچه ها» پاره پوره ي آتوسا پراكنده در اتاقها و راهرو؛ يك قوطي خالي كنسرو؛ و چهار گلدان سفالي در ايوان؛ يا آن بته گل مرواريد در باغچه، چي را در آن خانه جا گذاشتند – مگر سالها سال خاطره ي نوعي زندگي را … و آن ته مانده بويي انساني را كه خاص خانواده ي بهروان بود؟ پدر بارها گفته بود هر خانه بويي خاص خودش دارد: بسته به بوي آدمها اشيا و گياهاني كه در آن خانه اند؛ و بسته به زماني كه آنها در آنجا زندگي مي كنند… بسته به نوع زندگيشان… بسته به خوابهايي كه در آن خانه مي بينيد… بسته به… اينجا اما…