دیوانه بازی

کتاب دیوانه بازی نوشته کریستیان بوبن ترجمه پرویز شهدی

اولین معشوقم دندانهای زردی دارد. در چشم های دو ساله، دوسال و نیمۀ من وارد شده و از مردمک چشم هایم تا درون قلب دختر بچگانه ام لغزیده و آنجا سوراخش، آشیانه اش، کنامش را ساخته است. الان هم که دارم با شما حرف می زنم هنوز آنجاست.» يك شروع بسيار زيبا كه به خوش آمدگويي با زبان محلي مي ماند. كتاب داستان دختري را روايت مي كند كه يكجا بند نيست و همواره در حال گريختن است. او در اين گريزها همه جا خواننده را با خود برده و گوشه هاي مختلف فرانسه را به او نشان مي دهد.«تصميم مي گيرم مثل ادمي كه از صخره اي به صخره اي ديگر مي پرد تا از رودخانه ي ژرفي بگذرد ، از ثانيه اي به ثانيه اي ديگر بروم.» او به هر جا كه ميرود نامي جديد براي خود بر مي گزيند ودر تلاش است تا هر زمان خود را از استيلاي جبري محيط پيرامونش برهاند.خود او مي گويد:«اسمها هستند که ترس ایجاد می کنند. اشیاء بدون اسم هیچ چیز حتی شیی هم نیستند.» بوبن در ديوانه بازي با دقتي هنرمندانه جزئيات زندگي را به تصوير كشيده و ماجراي زندگي آدم مدرن را از درون آن بيرون مي كشد. نوشته هاي بوبن سرشار از موسقي و آهنگ اند و با هم آميزي ادبيات و هنر در داستانهايش معجوني آفريده كه مخاطب را از ابتدا تا به انتها با خود به رقص آورده و لحني شاعرانه به كلامش مي دهد. بوبن خود معتقد است: «نوشتن يعني سراييدن آواها.»براي همين است که موسيقي باخ و موستارت را در تمام صفحه هاي كتاب مي توان شنيد…