قایق هایی از آتش

کتاب قایق هایی از آتش اثر گروه نویسندگان ترجمه بیوک بوداغی

برگزیده ی رمان های نویسندگان پساپست بوم آمریکای لاتین داستان گزیده‌ای از داستان‌های ۱۷ نویسنده پساپست‌مدرن بومی آمریکای لاتین است . «پرو ، لیما ، جولای ۱۹۷۹» اثر دانیل آلارکو ، «لوله‌های فاضلاب» اثر کلودیا آمنگوئل ، «ناپدید شدن» اثر کارولینا اندراده ، «ننگ» اثر آلوارو انریکه ، «دن کیشوت مدلین» اثر خورخه فرانکو ، «جهنم بزرگ» اثر گیلیر مو مارتینس ، «خیس عرق» از آلبرتو گرا ، «حیوانات وحشی» اثر سانتیاگو رونکا گیولو ، «اوکالیپتوس سوخته» اثر پارتریسیا سوئارس ، «توفان میشل» اثر انا لوسیا پورتلا ، «هم‌زاد» اثر خوئان گابریل واسکس ، «عکاس» اثر مایرا سانتوس فبرس ، «کپه مورچه‌ها» اثر هنری تروخیلیو ، «لیندبرگ» اثر ایوان تیس ، «گمانه محض» اثر آنتونیو اونگار ، «دارجلینگ» اثر ایگناسیو پادیلیا و «بدون عنوان : تزهای جدید در باب رسالت ادبی» اثر رودریگو فرسان داستان‌های برگزیده و ترجمه شده در این مجموعه هستند. همچنین در بخش پایانی این کتاب نیز توضیح مختصری درباره نویسندگان کتاب آورده شده است. … کاریون سرخوش بود و مهربان. اگر در این صبح تاریک ماجرای دیگری پیش می‌آمد و اگر ماجرا یکی از قصه‌های باب میل او می‌بود ، وقتی دوستی و یا یکی از فک‌وفامیل‌ها از او می‌پرسید : «هی چولو ، بیرون چه خبر؟» شاید می‌گفت : «خیلی خب کومپا، از شبی بگویم که مردی داشت سگی را نفله می‌کرد و من به مثله‌اش کمک کردم.» نه ، این‌که ظاهرا خیلی لوس به نظر می‌رسد. «خیلی خب مرد ، یک بار به مردی برخوردم که تازه سر سگی را بریده بود.» کسی چه می‌داند او قصه را چه‌گونه تعریف می‌کرد؟ یا اصلا تعریف می‌کرد؟