صحیفة الحسن

از حضرت محمد صل�’ى الله عليه وآله روايت شده است: و امام حسن، او پسرم، و فرزندم و پاره تنم و نور چشمم و روشنايى قلبم و ميوه دلم است، و او سرور جوانان اهل بهشت و حجت خداوند بر مردم مىبا شد، فرمان او فرمان من و سخنش سخن من است، هر كه از او پيروى كند، از من پيروى كرده، و هر كه نافرمانى او را نمايد، مرا نافرمانى كرده است. هر كه بر او بگريد، در روزى، كه چشمها كور مىگردند، ديدگانش كور نمى گردد. و هر كه بر او محزون شود در روزى كه قلبها در حزن و اندوه قرار دارد قلبش محزون نمى باشد. و هر كه او را در بقيع زيارت مىكند گامهايش بر روى صراط ثابت بماند، در روزى كه گامها بر روى آن مى لغزد. بى شك كمال مطلق الله است، و انسان براى رسيدن به سوى كمال مطلق راهى پر فراز و نشيب و طولانى را بايد بپيمايد. پر واضح است كه پيمودن چنين راهى، بدون رهبرى پيشواى معصوم، امكان پذير نيست، گرچه خداوند حكيم بشر را به نيروى عقل مجهز ساخته و كتابهاى آسمانى براى او فرستاده، اما با اين وصف باز هم ممكن است در مسير خود، دچار لغزش گردد، مسلما وجود پيشواى معصوم خطر گمراهى را كاهش داده و از اصالت مكتب دفاع مىكند؛ از تفسيرهاى نادرست از كج انديشيها، و تحريف حقايق دين، جلوگيرى بعمل مى آورد. اينجاست كه فلسفه وجود حجت الهى در هر زمان – ظاهر باشد يا پنهان – آشكار مىگردد و چه زيباست اين تشبيه كه پيامبر و امام، قلب عالم هستى اند قلب تپنده اى كه واسطه فيض الهى در كالبد جهان انسانيت است و اگر لحظه اى از تپش باز ايستد، زمين، اهلش را فرو خواهد برد. از اين رو، خداوند براى هدايت بشر، پيامبران را برانگيخت، و آنان با استمداد از وحى الهى، رسالت تبشير و انذار را به عهده گرفتند. سلسله عظيم پيامبران با نبوت پيامبر اسلام حضرت محمد بن عبدالله صل�’ى الله عليه وآله پايان پذيرفت و عصر امامت آغاز گرديد؛ همان امامتى كه چونان نبوت، مقامى الهى است و خداست كه امام معصوم عليهم السلام را با نام و نشان به وسيله پيامبر صل�’ى الله عليه وآله براى جانشينى وى معين كرد بى ترديد راه صلاح و تكامل به پيروى از ايشان ختم مىشود و آنانكه خود را از اين چشمه زلال و جوشان محروم كنند جز سقوط و هلاكت نصيبى نخواهند داشت.