شیعه در تاریخ

«شیعه» از همان شروع تشکیل شدن با فراز و نشیبهای فراوانی روبهرو بوده است. قدرتهای حاکم همیشه در پی سرکوب پیروان این مذهب بوده و در راه گسترش آموزههای آن، موانع بی شماری پدید آوردهاند. با این حال، مذهب تشیع بی آن که در برابر این مشکلات به زانو درآید، آرام آرام راه پیشرفت را پیمود و با سختکوشی رهبران معصوم و پیروان مخلص آنها، مرزهای شبه جزیره عربستان را درنوردید و به سرزمینهای دیگر گسترش یافت. این گسترش ادامه یافت تا اینکه پس از چندی تشی�’ع به صورت مذهب عمومی و رسمی ایرانیان درآمد. پس از آن، آموزههای شیعی با فراز و نشیبهای درونی و برونی به حیات خود ادامه داد تا این که با پیروزی انقلاب اسلامیدر ایران، جان تازهای گرفت. … مخالفت ایرانیان با دستگاههای دولتی از میانه قرن سوم هجری آغاز شد که به ویژه در قالب نهضتهای شیعی مذهب صورت میگرفت. از میان گروههای مخالف، کیسانیه، زیدیه، غلات، اسماعیلیه و قرامطه را میتوان نام برد که گاه توانستند سلسلههایی را تشکیل دهند و مدتی بر ایران حکومت کنند. در همین ایام، اندیشمندان شیعه مذهب ایرانی مانند ابن بابویه(وفات 381 هـ.ق)، شیخ مفید(وفات 413 هـ.ق)، شیخ طوسی (وفات 460 هـ.ق) و شیخ طبرسی (وفات 584 هـ.ق) به ترویج تشیع پرداختند.