زنان بزرگ اسلام

… از روز نخست دو نفر مسلمان خواهند شد : علی و خدیجه که ایندو نقش مؤثری در ساختن تاریخ اسلام دارند. اگر فداکاریهای این زن – که از پیغمبر پانزده سال بزرگتر بود – نبود، از نظر علل ظاهری مگر پیغمبر می توانست کاری از پیش ببرد؟ تاریخ ابن اسحاق یک قرن و نیم بعد از هجرت راجع به مقام خدیجه و نقش او در پشتیبانی از پیغمبر اکرم و مخصوصا در تسلی بخشی به پیغمبر اکرم، می نویسد: بعد از مرگ خدیجه که ابو طالب هم در آن سال از دنیا رفت، واقعا عرصه بر پیغمبر اکرم تنگ شد به طوری که نتوانست… بماند. تا آخر عمر پیغمبر هر گاه اسم خدیجه را می بردند، اشک مقدسشان جاری می شد. عایشه می گفت: یک پیرزن که دیگر این قدر ارزش نداشت، چه خبر است؟ می فرمود: تو خیال می کنی من به خاطر شکل خدیجه می گریم؟ خدیجه کجا و شما و دیگران کجا؟! اگر به تاریخ اسلام نگاه کنید می بینید که تاریخ اسلام یک تاریخ مذکر – مؤنث است ولی مرد در مدار خودش و زن در مدار خودش. پیغمبر صلی الله علیه و آله یاران مذکری دارد و یاران مؤنثی، هم راوی زن دارد و هم راوی مرد. در کتبی که در هزار سال پیش نوشته شده ست شاید اسم همه آنها هست و ما روایات زیادی داریم که راوی آنها زن بوده است. کتابی ست به نام «بلاغات النساء» یعنی خطبه ها و خطابه های بلیغی که توسط زنها ایراد شده است. این کتاب از ابن طیفور بغدادی است که در حدود سال 250 هجری یعنی در زمان امام عسکری علیه السلام می زیسته است (چنانکه می دانید حضرت امام عسکری علیه السلام در سنه 260 وفات کردند) . از جمله خطبه هایی که بغدادی در کتابش ذکر کرده است، خطبه حضرت زینب در مسجد یزید و خطبه ایشان در مجلس ابن زیاد و خطبه حضرت زهرا علیها السلام در اوایل خلافت ابوبکر است. در این ضریح جدیدی که اخیرا برای حضرت معصومه ساخته اند، روایتی را انتخاب کرده اند که راویها همه زن هستند تا می رسد به پیغمبر اکرم. در ضمن، اسم همه آنها فاطمه است (حدود چهل فاطمه) : روایت کرده فاطمه دختر… از فاطمه دختر… تا می رسد به فاطمه دختر موسی بن جعفر. بعد ادامه پیدا می کند تا فاطمه دختر حسین بن علی بن ابیطالب و در آخر می رسد به فاطمه دختر پیغمبر. یعنی شرکت اینها اینقدررایج بوده، ولی هیچ وقت اختلاط نبوده. بسیاری از راویان بودند که می آمدند روایت حدیث می کردند. زنها می آمدند استماع می کردند. اما زنها در کناری می نشستند و مردها در کناری، مردها در اتاقی بودند و زنها در اتاقی. دیگر نمی آمدند صندلی بگذارند که یک مرد بنشیند و یک زن، زن مینی ژوپ بپوشد و تا بالای رانش پیدا باشد که بله، خانم می خواهند تحصیل علم کنند! این، معلوم است که ظاهرش یک چیز است و باطنش چیز دیگر. اسلام می گوید علم اما نه شهوترانی، نه مسخره بازی، نه حقه بازی، می گوید شخصیت.