شب زنبیل سیاهی است

زن هوشيار اينك يك ملكه ام و، روزگاري گدايي بودم. اكنون با اين ترس محض مي زي ام كه تو تركم كني، و رنگ پريده از تو سئوال مي كنم در تمامي ساعات « آيا هنوز با مني؟ آه، تمنا دارم تركم مكن!» دوست دارم لبخند زنان به پيش آيم يا يقين آن كه تو از راه مي آيي، ليك حتا به خواب مي ترسم و در ميان روياهام مي پرسم، « تركم نكرده اي آيا؟»