اظهار در خلق مدام

بحث مورد نظر در كتاب اظهار در خلق مدام، بررسي کردن ديدگاه «خلق مداوم» ي «خلقت نو» يا «تبديل و تجدد امثال» در جهان بيني عارفان است. بدين معنا كه افاضه فيض رحماني به صفت جمالي و جلالي سبب تداوم و استمرار جهان هستي مي شود: يعني به مشيت الهي، موجودات به صفت جلالي نابود مي شوند و به لطف خداوندي به صفت جمالي نابود مي شوند و به لطف خداوندي به صفت جمالي موجوديتي تازه مي يابند: در ديدگاه آنان اين نظام منضبط راز بقاي جهان هستي است. در اين راستا انديشه هاي مولانا جلال الدين محمد بلخي، شيخ محمود شبستري و به ويژه خواجه شمس الدين محمد حافظ شيرازي بررسي شده است.