بزرگ بانوی هستی

کتاب بزرگ بانوی هستی نوشته گلی ترقی

اسطوره – نماد – صور ازلی با مروری بر اشعار فروغ فرخزاد به اعتقاد من دنيا پر از راز و نشانه است و همه اتفاق‌هاي عالم به هم مربوط‌اند. در پس هر اتفاق، زنجيروار، اتفاقي ديگر پنهان است و پشت هر قصه، قصه‌اي ديگر خوابيده است. گهگاه، روزنه‌اي در روح آدمي، رو به جهاني ديگر گشوده مي‌شود و براي يك لحظه، ساحت ديگري از وجود و حقيقتي ماوراي واقعيت عيني خودنمايي مي‌كند، حقيقتي كه تنها با زبان اشارت قابل بيان است. از اين‌روست كه مي‌گويند شاعران واسطه ميان زمين و آسمان‌اند. در كتاب بزرگ بانوي هستي و در بازخواني اشعار فروغ، كوشيده‌ام تا نشان دهم چگونه اشعار او، از محدوده تجربه‌هاي فردي فراتر مي‌رود و بيان شاعرانه‌اش ريشه در درياي بيكران درون دارد و به سرمنزلي اساطيري و آغازين پيوسته است. به گفته يونگ: «هر آفرينش هنري، صورت بخشيدن به نقشي ازلي در جان آدمي‌ست.» اشعار فروغ و بوف كور هدايت، دو اثر نمادين و دروني هستند و از اعماق روان ناآگاه جمعي فرافكن شده‌اند. فروغ از دهان زني سخن مي‌گويد كه در زمان و مكان خاصي متعين نيست، بلكه چون خاطر‌ه‌اي قديمي در اعصار تاريخ پراكنده است و همه عالم نشاني از او دارد. او زمين مادر و اصل مادينه هستي‌ست. خودش به صراحت مي‌گويد: و تمام شهوت تند زمين هستم كه همه آب‌ها را مي‌كشد در خويش تا تمام دشت‌ها را باور كند.