معرفی کتاب آوای رستاخیز اثر آرتور میلر – ترجمه شیما الهی
آرتور میلر به واسطه نمایشنامه‌هایی همچون مرگ فروشنده و همه پسران من و بوته آزمایش نمایشنامه نویسی بسیار شناخته شده در ادبیات جهان و ایران است. در این نمایشنامه او به موضوعی بسیار جنجال برانگیز و نوین می‌پردازد، در فضایی که مسیح در جهان امروزی ظهور کرده است به تاثیرات این اتفاق و پیش بینی احتمالات ظهور این مسیح در جهان امروز می پردازد در حالی که تاثیرات ظهور این مسیح که قرار است به صلیب کشیده شود در جهان امروز بسیار جنجال برانگیز و جالب است. آوای رستاخیز نخستین بار در آگوست ۲۰۰۲ به کارگردانی دیوید بیورنسون اجرا شد در تئاتر گوتری مینیاپولیس، جان بدفورد لوید در نقش ژنرال فلیکس باریوز و جف ویس در نقش هنری شولتس و لیلا روبینز در نقش امیلی شاپیرو بودند. آرتور میلر نمایشنامه های زیادی همچون چشم اندازی از پل، خاطره‌ای از دو دوشنبه، پس از سقوط، حادثه در ویشی، قیمت، خلقت جهان و دیگر کارها، و همچنین ساعت آمریکایی را در کارنامه خود دارد.

معرفی کتاب تئاتر بی حیوان-ژان میشل ریب- ترجمه شهلا حائری
در این کتاب که مجموعه‌ای از 9 نمایشنامه از ژان میشل ریپ است خواننده برای ساعاتی در هر یک از این نمایشنامه ها می تواند حیران، میخکوب و سرگردان باشد. نمایشنامه هایی عجیب و زیبا و جذاب که در هر یک با پدیده‌ای بسیار روزمره اما از زاویه و شیوه های بسیار نوین و جدید روبرو هستیم. اگر ابزورر نویسانی در گذشته همچون بکت و یونسکو را در نظر بیاوریم می‌توانیم جان را ابزوردنویس شاعر بدانیم؛ که با امیدی عجیب، ارتباط بین انسان‌ها را به سختی برقرار می کند اما در حالی که هر نقشه راه گریزی‌ست، امیدی به پرواز که در هر کدام از دیالوگ ها مشهود است.
این نه نمایشنامه تحت عناوین برادری-برابری، تراژدی، مرغ دریایی، مونیک، موزه، ایالات متحده آمریکا، یکشنبه، نایژه و خاطره در عین مستقل بودن هر کدام از آنان در کنار یکدیگر مجموعه منسجمی می‌سازند که در آن انسان امروزی مورد سوال است. انسان در بند که سعی در رهایی خود دارد و آرزوی بازگشت به دریا و پرواز را در سر می پروراند و گاهی این شور و اشتیاق آنچنان با عالم واقعیت در می‌آمیزد که مرغ دریایی در رویا ها است اما در واقعیت پری از خود به جای می گذارد. این نمایشنامه جایزه مولیر بهترین نمایشنامه کمدی سال ۲۰۰۲ را از از آن خود کرد و نویسند جایزه مولیر بهترین نویسنده سال ۲۰۰۲ و جایزه تئاتر سال ۲۰۰۱ فرهنگستان فرانسه را کسب نمود.

ژانرهای سینمایی از شمایل شناسی تا ایدئولوژی-بری کیت گرانت-ترجمه شیوا مقانلو
فیلم های ژانر ای عموماً به عنوان جلوه گریز ناپذیری از روح زمانه روزگار ما دانسته می شوند این مسئله نه تنها در مورد تک تک فیلمهای ژانری بلکه در مورد الگوهای متغیر و نیز عامه پسندی و محبوبیت ران های مختلف و نیز روابط چرخشی بین آنها نیز صادق است؛ چراکه فیلم های ژانری چه در گذشته رخ دهند و چه در آینده و چه در خیابان‌های محقر نیویورک معاصر بگذرند و چه در سالها پیش در کهکشانی دوردست همیشه در مورد همان زمان و مکانی اند که در آن ساخته شده اند.
می توان گفت که هدف این کتاب هماهنگ کردن ادعاهای کلی با مثال های خاص و موردی و تحلیل متنی در بستر و بافتاری تاریخی و فرهنگی است. در این جا رویکردهای نظری همچون فمنیسم، روانکاوی، ساختارگرایی و پسامدرنیسم نیز به کار گرفته می‌شوند اما تاکید اصلی بر فهم پذیری و ارتباط آنها برای مطالعه ژانرهای سینمایی و فیلم‌های ژانری است. بنابراین این کتاب نه تاریخ ژانر است و نه تاریخ نظریه و نقادی ژانر. بلکه بیشتر مقدمه کلی است بر مبحث ژانر که ابزارها و الگوهای لازم برای درک و ارج نهادن به فیلم‌های ژانری را به دست می‌دهد.
فیلمهای ژانری با هر سیاستی در نهایت و به همان اندازه گفتمان های سیاسی در لابلای گفتمان‌های فرهنگی بزرگ قرار گرفته اند.

معرفی کتاب سایکوسیس ۴:۴۸ – سارا کین- ترجمه عرفان خلاقی
کین با به حداقل رساندن توضیح صحنه کارکرد آن را به شکل بصری تفویض می کند. نحوه چینش متن در هر صفحه می تواند توالی همزمانی یا تداخل بیان آن از سوی شخصیت‌ها را نشان دهد. فرمی در تناسب مستقیم با معنا و محتوای متن. مثلا عبارت “و من باید تنها بایستم” جدا از ترتیب پیشینی ان صفحه، در کناره آن قرار می‌گیرد یا در صفحه های پایانی کلمات ناپدید شدن رفته‌رفته ناپدید می‌شوند تا جایی که به محو شدن کامل گوینده می‌رسیم و صفحه بعد چیزی نیست جز یک صفحه کاملا خالی و سفید. با چنین رویکردی کین فرم بصری نمایشنامه را به سنت شعرهای کالیگرافیک نزدیک می کند، همچون قطعات گیوم آپولینر یا شعر تاس ریختن مالارمه.
کین در آثار خود نشان می‌دهد آگاهی از ظلم نوع بشر و جهان بی رحمش می تواند به ناامیدی منجر شود و در آخرین نمایشنامه اش دنیای خاکستری افسردگی را توصیف می‌کند که با صدای مرگ مرتبط است. اما اگر آثار او پر از تصاویر مرگ است در عین حال از پارادایم زندگی نیز استفاده می کند. در “ویار” یکی از شخصیت ها می گوید: “من مریض نیستم فقط میدونم جهان ارزش زندگی رو نداره” که نشان دهنده یاسی عمیق و اضطرابی اگزیستانسیالیستی است و خود کین آن را چهره‌ای فریادکش در یک هیچ چیز پوچ و توخالی توصیف می‌کند. او در آثارش راههای متفاوتی برای معنا بخشیدن به زندگی و مبارزه با ناامیدی ارائه می دهد: نخست جستجوی حقیقت دوم جستجوی عشق. با این حال بسیاری از شخصیت های کین امید خود را در میانه جستجو از دست می‌دهند و در نهایت به ورطه افسردگی و پوچی می غلتند.

معرفی کتاب راهبردهای نمایشنامه نویسی جدید، رویکردی زبان بنیاد به نمایشنامه نویسی-پل کاستانیو-ترجمه مهدی نصرالله زاده
کتاب راهبردهای نمایشنامه نویسی جدید با یک فرض اساسی کار خود را شروع می کند: نمایشنامه نویسی زبان بنیاد است. به این ترتیب در اینجا زبان نیروی اصلی در شکل دادن به شخصیت ها، کنش و درونمایه است؛ کار نمایشنامه‌نویس تنظیم و هماهنگ ساختن صدا ها در متن و وارد شدن در نوعی دیالوگ با شخصیت ها و زبان است. نمایشنامه‌نویس در مقابل زبان در گسترده ترین معنای آن گشوده است حال که این زبان در قالب یک ژانر خاص مدون شده و یا در متن دیگری یافته شده باشد؛ و چه محصول تکانه های زبانی ای باشد که موجب پیدایش زبان عامیانه، نحو غیرعادی، استعمال کلمات خارجی گفتمان‌ها و غیره شود. نمایشنامه‌نویس هنگامی که نگارش را به مدد صداهای دیگر انجام می‌دهد نیروی خلاق یا هماهنگ کننده در پس متن باقی می‌ماند. اصطلاح گفت‌وگو گری توضیح می‌دهد که چگونه رابطه تعاملی بین این صداها در متن نمایشنامه باعث شکل‌گیری آن در قالب نوعی عمل اکتشافی می شود.