انجمن آثار ملی
انجمن آثار ملی
کتاب های انجمن آثار ملی
انجمن آثارِ ملی از نهادهای فرهنگی در ایران معاصر است که به همت جمعی از شخصیتهای فرهنگی در ۱۳۰۱ خورشیدی با هدف حفظ آثار کهن ایرانی و معرفی آنهادر تهران تشکیل شد. فعالیت های این انجمن در سه دوره جداگانه انجام گرفتهاست: دوره اول از ۱۳۰۱ ش آغاز میشود که پس از برگزاری جشن هزاره فردوسی (۱۳۱۳) خاتمه مییابد. دوره دوم از آذر ۱۳۲۳ شروع میشود و تا شهریور ۱۳۶۶ ادامه مییابد و از این تاریخ، بنابر تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی، با نام انجمن آثار و مفاخر فرهنگی به فعالیت خود ادامه دادهاست. در نخستین اساسنامه انجمن، هدفهای تشکیل آن، چنین بیان شد: تأسیس موزه و کتابخانهای در تهران، ثبت و طبقهبندی آثار ملی ایران، نگهداری مجموعههای نفیس در کتابخانهها و موزهها، بهرهمند ساختن مردم از این مجموعهها از راه تعلیم در مدارس و عرضه آنها در نمایشگاهها، و سرانجام حفظ و احیای صنایع و هنرهای ایرانی. این هدفها در اساسنامه دوره دوم دگرگونیهایی یافت که از آن جملهاند: تجلیل از بزرگان ایران و احیای نام آنان از راه نشر آثار ایشان، ساختن آرامگاه و یا تندیس بزرگان و کمک به تأسیس و یا تکمیل کتابخانهها و موزهها در سایر شهرها. اعضای انجمن (طبق اساسنامه اول و دوم)، با اندکی تغییر شامل ۱۵ تن اعضای مؤسس با عنوان «کمیته انجمن» است. افزون بر این افراد، شماری غیر محدود با عنوان اعضای عمومی و اعضای افتخاری نیز از میان علاقهمندان به علم و صنعت ایران برگزیده میشوند. هیأت مدیره انجمن از رئیس، معاونان او، منشی و تحویلدار، برای مدت یک سال از میان اعضای مؤسس انتخاب میگردند که وظیفه آنها اجرای تصمیمات هیأت مؤسس است . برخی از اعضای مؤسس انجمن در دوره اول شخصیت هایی چون محمدعلی فروغی، حسن مستوفی، حسن پیرنیا، تیمورتاش، کیخسرو شاهرخ بودهاند. در دوره دوم، شخصیتهایی مانند حسن اسفندیاری، حسین علا، علیاصغر حکمت، حسین سمیعی، سید حسن تقیزاده، قاسم غنی و محمد قزوینی با آن همکاری داشتند. مهمترین اقدامات انجمن عبارت بودهاست از تشکیل همایشهایی در بزرگداشت فرهیختگان علم و ادب ایران، مانند جشن هزاره فردوسی، احداث و تعمیر آرامگاه برخی از بزرگان مانند آرامگاههای فردوسی، ابن سینا و سعدی، و ساخت تندیس آنان و تندیس نادرشاه، و نیز چاپ آثاری در زمینههای فلسفی، ادبی و علمی.
{tortags,218,5}