حروف آتشین

من با خود همچنان غريب هستمم. مدتی كه زبان سخن مي گويد و آن را مي شنوم، گوشهايم از صدايم احساس غربت مي كند و مي بينم وجودم را كه پنهاني مي خندد، مي گريد، مي رود، مي آيد، مي ترسد. پس ذاتم به ذاتم در شگفت مي شود و روحم، روحم را تفسير مي كند. اما ناشناخته و در پرده باقي مي مانم. پوشيده در ابر و حجاب سكوت. من براي جسمم غريبم و هنگامي كه در برابر آينه قرار مي گيرم، در چهره ام مي بينم آنچه را كه روحم به آن آگاه نيست و در چشمانم مي يابم آنچه كه وجودم رانشان نمي دهد.