فصل پنجم

کتاب فصل پنجم نوشته صفورا نیری

غصه دار مثل يك مورچه با لانه ويرانش در سيل جوانيم را اين چراغ هرگز روشن نشده در صندوقي مي گذارم و به باد صرصر مي سپارم… موريان هاي خستگي چشمهايم را جويدند و دندانهايم را به ميهماني صبر و قناعت