انسان نشانه فرهنگ

هرچند ريشه هاي نشانه شناسي در تاريخ به افلاتون و اگوستين باز خواهد گشت، ولی نشانه شناسي به عنوان يك تئوري مستقل در شروع قرن بيستم در نوشته هاي چارلز ساندرز پيرس و فردينان دوسوسور مطرح شد. در سال 1958 با چاپ انسان شناسي ساختاري نوشته كلودلوي استروس، نشانه شناسي تحرك تازه اي پيدا كرد. اين اثر، آموزه هاي نشانه شناسي سوسور را در بررسي و مطالعه فرهنگ هاي اوليه به كار مي گرفت. نشانه شناسي هنگامي به شكوفايي رسيد كه با اصول تحليل روان درماني مطابقت داده شد و توسط ژاك لاكان به منصه ظهور رسيد، هرچند كه قبلا در سال 1900 در كتاب تعبير روياي فرويد به طور ضمني مطرح شده بود.