معرفی کتاب تپلی اثر گی دو موپاسان  ترجمه محمد قاضی
در سال ۱۸۵۰ در شاتو میرومنیل در تورویل-سور-ارک به‌دنیا آمد. او در کنار استاندال، بالزاک، گوستاو فلوبر و امیل زولا یکی از بزرگترین داستان‌نویسان قرن نوزدهم فرانسه به‌شمار می‌آید. او در طول زندگی نسبتاً کوتاه ۴۳ ساله‌اش حدود ۳۰۰ داستان کوتاه، ۶ رمان و نیز ۳ سفرنامه، یک مجموعه شعر و چند نمایشنامه نوشت؛ ولی نقطه اوج کارهای موپاسان داستان‌های کوتاه اوست که برخی از آنها نظیر تپلی (داستان کوتاه) از شاهکارهای ادبیات داستانی جهان شمرده می‌شوند. #موپاسان استاد نوعی از داستان کوتاه است که به قول سامرست موآم «می‌توانید آن را پشت میز شام یا در اتاق استراحت کشتی نقل کنید و توجه شنوندگان خود را جلب نمایید.»
او تحت تأثیر #ویکتور_هوگو نخست اشعاری عاشقانه سرود. بعدها با لوئی بویه و گوستاو فلوبر آشنا شد و همراه آنها به بررسی آثار بالزاک پرداخت و پس از آن به شکل جدی به نویسندگی روی آورد.
به نظر من با یک داستان تمام عیار فرانسوی طرفیم؛ اون هم از نوع کلاسیکش! همون چیزی که تقریبا یک قرن بعد از این داستان، طی جنبش *رمان نو* دستخوش تغییر و شاید فراموشی شد.

معرفی کتاب درخت تلخ اثر البا دسس پدس ترجمه بهمن فرزانه

کتاب آشنایی‌با‌شعر
خانه‌ی‌در‌میدان

هر دو داستان نثری ساده و دور از پیچیدگی و ابهام داشتند. پایان‌بندی هر دو عالی بود. هر دو نقطه‌ی اوجی داشتند که خواننده رو میخکوب می‌کرد.
در داستان اول، ما تغییری تا پایان در شخصیت اصلی داستان نداشتیم، در واقع طوری بود _با توجه به محدود بودن نویسنده_ که خواننده رو از همون ابتدا با تغییر خلق و خوی دخترک آشنا می‌کرد.
تعادل از جایی به هم خورده بود که فصل پاییز شروع شده بود و کلماتی به وجود اومده بودند که روی قلب دخترک سنگینی می‌کردند.
اما در داستان دوم ما شاهد یک اتفاق ملموس‌تر و عادی‌تری بودیم. به هم خوردن روابط عاشقانه‌ی دو نفر و انتخاب ثروت به جای عشق.
نقطه‌ی اوج و یا درخشان این داستان به نظرم جایی بود که آلفونسو و لوئیزا خیال کردند زلزله خونه‌ی اون ها را خراب کرده و دیگه دلیلی برای موندن کنار هم ندارند. از دید آلفونسو توی اون لحظه زنش حتی #زشت‌ترین زن بود. آشکار شدن عیب‌ها به طور واضح _نه هر دو سعی می‌کردن انکارش کنن_ از دید هر دو شخصیت جالب بود.

معرفی کتاب دختری که از اول انار بود اثر مرتضی عبدی

مرتضی عبدی ایده ای کلیشه ای را برای نوشتن انتخاب کرده است. اما این ایده را بسیار ساده و در عین حال زیبا پرورش داده است. آنقدر که از همان جمله ها و صفحه های ابتدایی، خواننده در داستان غرق می شود و می تواند با شخصیت ها همزاد پنداری کند.
حسادت، ترس و علاقه بیشترین احساساتی هستند که شخصیت ها با آنها درگیرند و وقتی شما در داستان غرق می شوید؛ ناخودآگاه هماهنگ با آنها حسادت، ترس و علاقه را احساس می کنید.
بخش مورد توجه در این کتاب، به تصویر کشیدن دقیق احساسات یک زن است که با وجود نویسنده ی مرد، این کار ساده نیست.
اما آقای عبدی آنچنان بر احساساست زن داستان تسلط دارند که هیچ خشکی و یا سردی به چشم نمیاید. در هیچ نقطه ای از داستان، شما آرزو نمی کنید که ای کاش نویسنده یک زن بود تا احساسات “مهلا” را دقیق تر به تصویر می کشید.